ستاد پاسداشت شهدای نهضت جهانی اسلام

نویسنده: نوام چامسکی مقدمه: تام انگل هارت اگر واشنگتن تعریف خود را از ترور علیه ایالات متحده تغییردهد، آمریکا می‏تواند به عنوان اولین عضو لیست تحت تعقیب خودش قرار بگیرد. یکی از کتاب‏های اخیر نوام چامسکی - گفتگویی با دیوید برسامیان - "آنچه ما می‏گوییم می‏شود " نام دارد. در این کتاب نظر چامسکی به وضوح بیان شده است؛ ما زمان درازی است که در یک سیاره، یک طرفه زندگی می‏کنیم و این که زبانی را که معمولا برای توضیح واقعیت‏های جهان اطرافمان استفاده می‏کنیم متناسب با ارزش‏های واشنگتن ساخته و پرداخته شده است. جوان کول در سایت خود "اینفورمد کامنت" یک مثال خوب برای عجیب بودن این زبان بیان می‏کند. وقتی صرب‏ها به سفارت آمریکا در بلگراد حمله کردند او این نظر را نوشت: "صرب‏ها مسیحیان ارتودوکس شرقی هستند، آیا حزب جمهوری خواه و تلویزیونی کابلی فاکس اکنون از تبلیغ علیه کریستوفاشیم سخن خواهند گفت؟" (در مقابل اسلاموفاشیسم که سال‏هاست که به واژه‏ای مانوس برای ما تبدیل شده است.) البته همان لحظه‏ای که شما تصمیم گرفتید که بر خلاف هنجار‏های واشنگتن بازی کنید درست همان‏طور که چامسکی در مقاله "اگر ایران به مکزیک حمله می‏کرد چه می‏شد؟" انجام داده است شما وارد وادی مهمل‏گویی شده‏اید. ترور هم یک مثال بسیار خوب است. بر اساس تعریف‏های اخیر، ترور آن است که برخی گروه‏های خود مختار یا جنبش‏ها، علیه غیرنظامیان بی‏گناه اقدام کنند که واقعا قابل سرزنش کردن است. (البته تا وقتی که بمب‏های ماشینی سیا در بغداد و شتر‏های بمب‏گذاری شده در افغانستان نباشند. در مورد این موضوعات کمتر بحث می‏شود ودر دنیا مورد توجه قرار می‏گیرد.) از جهت دیگر، آن ابزار ترور یعنی قدرت هوایی که در قلب شیوه جنگ آمریکا قرار دارد به سادگی اصلا به عنوان شیوه‏ای برای ترور تلقی نمی‏شود. و اصلا مهم نیست که این شیوه چه بلایی بر سر غیر‏نظامیانی می‏آورد که در زیر این بمب‏ها و موشک‏ها قرار می‏گیرند. لیست تحت تعقیب‏ها نوام چامسکی در 13 فوریه عماد مغنیه یکی از فرماندهان ارشد حزب الله در دمشق ترور شد. سخنگوی دولت ایالات متحده، شان مک کورمک گفت: "جهان بدون این مرد جای بهتری خواهد شد و این تنها راهی بود که عدالت در مورد او اعمال شود." مدیر اطلاعات ملی مایک مک کانل هم گفت "مغنیه مسئول بیشتر قتل‏های آمریکایی‏ها و اسرائیلی‏هاست و از هر تروریستی به استثنای بن لادن خطرناک‏تر بود." این خوشحالی در اسرائیل هم غیر‏قابل‏انکار بود. با این اتفاق در مورد یکی از مهم‏ترین افراد در لیست تحت تعقیب آمریکا و اسرائیل فایننشال تایمز لندن گزارشی را تنظیم کرد. عنوان این مقاله این بود "شبه نظامی که می‏خواست جهان به پایان برسد" و در این گزارش بیان شده بود که بعد از اسامه بن لادن او نفر دوم لیست تروریست‏های جهان بود. بر اساس قوانین گفتمان آنگلو ساکسون این الفاظ به اندازه کافی دقیق هستند، که "جهان" را به عنوان طبقه‏ی سیاسی لندن و واشینگتن تعریف می‏کنند ( و البته هر کس دیگری که با آن‏ها در مورد این موضوع موافق باشد.) و بسیار رایج است که بخوانید به عنوان مثال "جهان" با بوش در مورد فلان مسئله موافق هستند. ممکن است در مورد "جهان" این صحیح باشد اما در مورد جهان کاملا غلط است. این را می‏توان از نتایج نظر سنجی گالوپ بلافاصله بعد از شروع جنگ فهمید. حمایت جهانی ناچیز بود. در آمریکای لاتین که در مورد رفتار آمریکا تجربه‏هایی داشتند حمایت‏ها در میان طیف 2 درصد در مکزیک تا 16 درصد در پاناما متغیر بود و این حمایت‏ها مشروط به این بود که مقصر‏ها شناسایی شوند. ( که 8 ماه بعد از آن هم اف بی آی گزارش داد که هنوز شناسایی نشده‏اند) و اهداف غیرنظامی مورد حمله واقع نشوند ( که یکباره شدند). در جهان یک ترجیح زیادی بر روی راهکار‏های قضایی و دیپلماتیک وجود دارد اما "جهان" این تمایل را نپذیرفت. رد یابی سرنخ‏های ترور فایننشال تایمز گزارش می‏دهد که بیشتر اتهامات مغنیه بی‏پایه و اساس است اما "یکی از مواردی که دست داشتن او در آن‏ها بدون شک و تردید مطرح است ربودن یک هواپیمای TWA در سال 1985 است که طی آن یک غواص نیروی دریایی آمریکا کشته شده است و او یکی از دو نفر است که در بالای لیست تحت تعقیب‏های تروریسم قرار دارند و در سال 1985 تیتر همه نشریات را به خود اختصاص داد. مسئله دیگری که مطرح است ربودن هواپیمای مسافری آشیل لارو است که در آن یک آمریکایی معلول به نام لئون کلینگ هافر کشته شد. این دو حادثه قضاوت "جهان" را ایجاد کرد. ربودن هواپیمای آشیل لارو پاسخی بود به بمباران تونس به دستور شیمون پرز نخست وزیر اسرائیل که یک هفته پیش از آن اتفاق افتاده بود. نیروی هوایی اسرائیل 75 تونسی و فلسطینی را با بمب‏های هوشمند تکه تکه کرده بودند و به وضوح توسط روزنامه نگار اسرائیلی امنون کاپلیوک به صورت تکان‏دهنده‏ای بازتاب داده شد. واشینگتن هم در این حمله همکاری کرد و به متحد خود تونس هشدار نداد که بمب افکن‏ها درراه هستند و البته قطعا نیروهای اطلاعاتی آمریکا بی‏خبر نبودند. وزیر خارجه‏ی آمریکا جرج شولتز به وزیر خارجه اسرائیل ایتزاک شامیر به جهت اعلام موافقت عمومی گفت: " آمریکا در این عمل حمایت قابل توجهی از اسرائیل خواهد کرد." و او این حمله را " پاسخ مشروع به حملات تروریستی" خواند. چند روز بعد شورای امنیت در سکوت هر چه تمام‏تر این بمباران را به عنوان یک تهاجم مسلحانه تقبیح کرد.( با مخالفت آمریکا) تهاجم قطعا جنایتی بسیار جدی‏تر از تروریسم جهانی است. چند روز بعد پرز به واشنگتن آمد و با رهبر تروریست‏های آن روز یعنی رونالد ریگان مشورت کرد و او هم "تازیانه شیطانی تروریسم " را تقبیح کرد و همه "جهان" به او آفرین گفتند. حملات تروریستی که شولتز و پرز از آن سخن می‏گفتند و به عنوان بهانه‏ای برای بمباران تونس استفاده کردند، کشته شدن سه اسرائیلی در لارناکای قبرس بود. قاتلان همان طور که اسرائیل اعتراف کرد هیچ ربطی به تونس نداشتند. و ممکن بود که آن‏ها ارتباط‏ها سوری داشته باشند. به هر حال تونس هدف بهتری به نظر می‏رسید. و بر خلاف دمشق بی‏دفاع بود. یک مزیت دیگر هم وجود داشته فلسطینی‏های آواره بیشتری کشته می‏شدند. کشتار لارناکا در عوض از طرف قاتلان یک عمل تلافی جویانه بود: این پاسخی بود به دزدی‏های اسرائیلی‏ها در آب‏های بین المللی که در آن قربانیان زیادی کشته می‏شدند و بیش از آن‏ها ربوده و به زندان‏های اسرائیل فرستاده می‏شدند و بی هیچ دلیلی مدت‏های طولانی آن جا باقی می‏ماندند. کشتار کلینگ هافر به صورت وحشت انگیزی بازتاب داده شد و بسیار مشهور است. این موضوع یک اپرا بود و برای یک فیلم تلویزیونی ساخته شده بود و به شکل رقت باری وحشی‏گری فلسطینی‏ها را نشان می‏داد. جانورانی دو سر که نخست وزیر ماناخم بگین آن‏ها را سوسک‏های درون شیشه‏ای می‏خواند که حشره‏کش به آن‏ها داده شده، و فرمانده کل رافول ایتان آن‏ها را مانند ملخ‏هایی می‏خواند که مغز آنان را باید بین دیوار و یک تکه سنگ له کرد. و پس از یک نمایش بسیار از کشتار وسیع توسط نیرو‏های اسرائیلی که حتی دل اسرائیلی‏های تندرو را هم به رحم آورد در شهر هل هول در کرانه باختری در دسامبر 1982 یورام پری یک تحلیل‏گر نظامی گفت:" امروز وظیفه ارتش این است که این موجودات کثیف که سرزمینی را که خدا به ما وعده داده است را اشغال کرده‏اند را بکشند." وظیفه‏ای که ارتش با تمام وحشی‏گری خود به خوبی آن را انجام داد. به این دست کشتار‏های اسرائیلی‏ها که با حمایت آمریکا انجام شده است توجه کنید. به عنوان مثال کشتار آوریل 2002 را در نظر بگیرید که در آن دو معلول فلسطینی به نام‏های کمال ذوغایر و جمال رشید کشته شدند. در حالی که نیرو‏های اسرائیلی به کمپ پناهندگان فلسطینی در جنین حمله کرده بودند. بدن تکه تکه و صندلی چرخ‏دار ذوغایر توسط یک گزارشگر انگلیسی پیدا شد و هنوز پارچه‏ی سفیدی به نشانه تسلیم در دست داشت همراه او بود. و تانک‏های اسرائیلی از روی بدن او عبور کرده بودند. صورت او را به دو بخش تقسیم کرده و دست‏ها و پاهایش را جدا کرده بودند. وقتی که بولدوزر‏های کاترپیلار آمریکایی خانه جمال رشید را بر سر آدم‏های داخل خانه خراب می-‏کردند اوهم بر روی صندلی چرخ دارش در زیر آوار له شده بود. عکس‏العمل متفاوت یا اصلا عدم عکس العمل آن قدر عادی و آسان شده است که این گونه به نظر می‏رسد که هیچ اتفاقی نمی‏افتد. خودرو بمب گذاری شده به راحتی می‏توان فهمید که بمباران تونس جنایت تروریستی بزرگتری از هواپیما ربایی آشیل لارو یا عملیاتی است که مغنیه در آن شرکت کرده بوده است. بمباران تونس موفق شد عنوان بدترین جنایت تروریستی سال 1985 را به خود اختصاص بدهد. یک مورد دیگر یک خودرو بمب گذاری شده در بیروت بود که طوری برنامه ریزی شده بود که نمازگزاران را بعد از نماز جمعه بکشد. آن بمب 80 نفر را کشت و 125 نفر را زخمی کرد. بیشتر کشته‏ها زنان و دختران بودند که در حال خارج شدن از مسجد بودند. این انفجار نوزادان زیادی را در رختخواب‏هایشان سوزاند، و سه کودک را که در حال رفتن به خانه شان بودند را کشت. و همچنین یکی از پر‏جمعیت‏ترین خیابان‏های بیروت را تخریب کرد. هدف مورد نظر این حمله روحانی شیعه شیخ محمد حسین فضل الله بود که کشته نشد. این بمب‏گذاری توسط سیا و به دستور ریگان با هم کاری متحدان سعودی و انگلیسی انجام شده بود و بر اساس گزارش باب وودوارد گزارشگر واشنگتن پست در کتاب ویل : جنگ‏های مخفی سیا 1981-1987 به صورت ویژه تحت نظر رئیس سیا ویلیام کیسی بود. در مورد واقعیت خیلی کم می‏دانیم، چقدر این نظریه درست است که ما در مورد جنایات خودمان تحقیق نمی‏کنیم.( تا هنگامی که آن‏ها آن قدر آشکار شوند که نتوانیم پنهانشان کنیم و در این حالت هم می‏گوییم این‏ها مربوط به آدم‏های بدی است که طبیعتا خارج از کنترل ما بوده‏اند.) روستائیان تروریست رقیب جدی دیگر برای گرفتن جایزه تروریسم خاورمیانه در سال 1985 عملیات مشت آهنین نخست وزیر پرز در سرزمین‏های جنوب لبنان است که با نقض صریح دستورات شورای امنیت توسط اسرائیل اشغال شد. هدف آن چیزی بود که مقامات عالی رتبه اسرائیلی آن‏ها را روستائیان تروریست می‏خواندند. جنایات پرز به عمق جدیدی از "امکان وحشی‏گری و جنایت مطلق" رسید. آمارها چنین چیزی را تایید می‏کند. البته این موضوعات برای "جهان" اهمیت چندانی ندارد و نیازی به تحقیق هم نیست. این‏ها کمترین چیزهایی است که ممکن است به ذهن مردم "جهان" برسد وقتی در نظر بگیرند که "در یکی از این موارد بسیار نادر" عماد مغنیه در یک عملیات تروریستی کشته شد. آمریکا او را متهم به حمله به پایگاه نیروی دریایی آمریکا و پایگاه چتر باز فرانسه در لبنان در سال 1983 می‏کند که در آن 241 سرباز نیروی دریایی و 58 چتر باز کشته شدند. و همچنین حمله به نشست سران سیا در بیروت که 63 نفر کشته بر جای گذاشت. تحقیقات فایننشال تایمز نشان می‏دهد که حمله به پایگاه نیروی دریایی مربوط به جهاد اسلامی بوده نه حزب الله. دیدگاه جهان در این مورد نمونه‏گیری نشده است اما احتمالا در این مورد تردید وجود داشته باشد که حمله به یک پایگاه نیروی دریایی حمله تروریستی خوانده شود. به ویژه وقتی که نیرو‏های آمریکایی و فرانسوی بمباران‏های سنگینی بر روی شهر‏های لبنانی انجام داده باشند. آمریکا از اسرائیل برای حمله به لبنان در سال1982 که در آن بیش از 20000 نفر کشته شدند و جنوب لبنان ویران شد حمایت کرد. و بیشتر بخش‏های بیروت مانند خرابه‏هایی باقی ماند. و نهایتا نظر رئیس جمهور ریگان این بود که نسبت به مخالفت‏های جهانی بعد از قتل عام صبرا و شتیلا بی‏تفاوت باشند. در آمریکا حمله اسرائیل به لبنان این گونه توضیح داده می‏شد که این حملات پاسخی به سازمان آزادی بخش فلسطین است که حملات تروریستی خود به شمال اسرائیل را از طریق پایگاه‏های خود در جنوب لبنان رهبری می‏کند و با این بیان کمک به این جنایات عظیم جنگی را توجیه می‏کردند. در جهان واقعی منطقه مرزی لبنان در یک سال قبل از جنگ بسیار آرام گزارش شده بود. البته به جز حملات مکرر اسرائیل که بسیاری از آن‏ها خون بار بودند و از این بهانه صرفا استفاده شد برای این که حمله از پیش طراحی شده صورت بگیرد. هدف واقعی آن توسط رهبران سیاسی و نظامی اسرائیل آن روز بیان شد: حمایت از اشغال‏گری اسرائیل در کرانه باختری. کشتار بی‏هدف حمله دیگری که مغنیه یکی از طراحان اصلی آن برشمرده می‏شود حمله به سفارت اسرائیل در بوین آیرس در 17 مارس 1992 است که باعث کشته شدن 29 نفر شد البته این عملیات در پاسخ به ترور سید عباس موسوی رهبر سابق حزب الله در جنوب لبنان بود. و در مورد این ترور نیاز به هیچ شواهدی نیست چرا که اسرائیل با افتخار مسئولیت آن را بر عهده گرفت. مردم جهان ممکن است قسمت دوم این داستان را نشنیده باشند و برای آن‏ها جالب باشد. موسوی توسط یک بالگرد آمریکایی در جنوب لبنان مورد هدف قرار گرفت. او برای سخنرانی در مراسم یادبود یکی از کشته‏شدگان به دست اسرائیل به روستای جیب شیت رفته بود که در مسیر بازگشت بالگرد اسرائیلی وی، همسرش و کودک پنج ساله‏اش را به قتل رساند و پس از آن اسرائیل با یک بالگرد آمریکایی آمبولانسی که مجروحان حادثه را به بیمارستان منتقل می‏کرد را هدف قرار داد. نخست وزیر رابین در گزارشی به کنشت اسرائیل گفت : بعد از کشته شدن خانواده‏ی او حزب الله قواعد بازی را عوض کرد. قبل از آن هیچ راکتی به سمت اسرائیل شلیک نشده بود. از قبل از آن قاعده این چنین بود که اسرائیل می‏توانست حمله‏های خون‏بار به هر کجا در لبنان را ترتیب دهد و در پاسخ حزب الله سرزمین‏های اشغال شده‏ی جنوب لبنان را هدف حمله خود قرار می‏داد. بعد از کشته شدن رهبر حزب الله و خانواده‏اش آن‏ها حملات اسرائیلی‏ها را با پرتاب راکت به شهر‏های شمالی اسرائیل پاسخ دادند و این حملات برای اسرائیل قطعا ترور‏هایی غیر قابل تحمل به نظر می‏رسید به همین دلیل رابین حملاتی را شروع کرد که 500000 نفر را آواره کرد و 100 نفر را کشت. و حملات بی‏رحمانه اسرائیل حتی به شمال لبنان هم رسید. بر اساس حرف‏های سخنگوی ارتش اسرائیل در جنوب لبنان 80 درصد شهر تیر و نباتیه نابود شد 70 درصد جیب شیت نابود شد و به گفته وی آن‏ها می خواستند که شهر را به لحاظ اهمیتی که برای شیعیان دارد به کلی نابود کنند. یکی از افسران ارشد نیرو‏های اسرائیلی در منطقه شمال می‏گوید هدف پاک کردن چهره روستا‏ها از روی زمین و ایجاد خرابی‏های نامنظم در اطراف آن‏ها بود. همه این‏ها از حمایت رئیس جمهور، بیل کلینتون برخوردار شد که معتقد بود که به این موجودات کثیف باید قواعد بازی را آموخت. جرم دیگر مغنیه کمک به آماده کردن حزب الله برای دفاع در مقابل حمله اسرائیل در سال 2006 بود که با استاندارد‏های "جهان" یک عملیات تروریستی غیر‏قابل‏تحمل به شمار می‏آید و بر اساس این قاعده جهانی هیچ موجودی و مانعی نباید بر سر راه ترور و تهاجم آمریکا و عمالش قرار بگیرد. عذر عوامانه دیگر برای جنایات آمریکا و اسرائیل به روشنی این را توضیح می‏دهد، عرب‏ها عمدا مردم را می‏کشند، آمریکا و اسرائیل جوامع دموکراتیکی هستند پس بنابراین نباید بگذارند که این اتفاق بیافتد. کشتار‏های آن‏ها فقط اتفاقی است و به خاطر وحشی‏گری و شرارت اخلاقی آن‏ها نیست. درست مانند تصمیم دادگاه عالی اسرائیل برای تنبیه دسته جمعی مردم غزه به وسیله گرفتن برق از آن‏ها ( که بر اساس آن نیاز‏های اولیه زندگی خود مانند آب را از دست می‏دادند.) برای مرور می‏توانیم سه گونه جنایت تشخیص بدهیم: کشتار هدف‏مند، کشتار اتفاقی و کشتار با دانش قبلی بدون هدف مشخص. جنایات اسرائیل و آمریکا هر سه نوع این جنایات را شامل می‏شود. بنابر این وقتی اسرائیل منابع انرژی غزه را نابود می‏کند یا موانعی برای رفت و آمد در کرانه باختری ایجاد می‏کند به طور خاص هدف کشتن افراد خاصی را که از هوای آلوده یا درون آمبولانس‏هایی که نمی‏توانند به بیمارستان برسند را ندارند. و یا زمانی که بیل کلینتون دستور بمباران بیمارستان الشفا در سودان را می‏دهد که در آن ده‏ها هزار نفر کشته شدند و قبل از می‏شد به راحتی فهمید که به یک فاجعه انسانی مبدل خواهد شد. آن‏ها قصد کشتن افراد خاصی را نداشتند که به صورت اجتناب ناپذیری خواهند مرد و یک بیمارستان در یک کشور آفریقایی که به سختی می‏تواند آن را بازسازی کند را نابود می‏کند. آن‏ها و دوستانشان که عذر خواهی می‏کنند احتمالا می‏گویند آفریقایی‏ها مورچه‏هایی هستند که موقعی که ما راه می‏رویم زیر دست و پای ما له می‏شوند. ما می‏دانیم که گاهی اوقات چنین اتفاقاتی می‏افتد (البته اگر به خودمان زحمت بدهیم که به آن‏ها فکر کنیم). اما ما نمی‏خواهیم که آن‏ها را بکشیم چرا که آن‏ها ارزش این همه توجه ما را ندارند. البته لازم به گفتن نیست که باید با حملات مشابه این عرب‏های کثیف به مکان‏هایی که " انسان‏ها" زندگی می‏کنند متفاوت برخورد بشود. اگر یک لحظه ما می‏توانستیم دیدگاه جهان را داشته باشیم، ممکن بود بپرسیم کدام جنایت‏ها "باعث نابودی جهان" می‏شوند. بازخواني عمليات شهادت طلبانه "علاء هشام ابودهيم" در بيت المقدس آتش "علاء" در قدس  در آخرين ساعات روز پنجشنبه 16 اسفند ماه سال 1386 شمسي، مصادف با 26 صفر 1429 قمري و برابر با 6 مارس 2008 ميلادي، شهر "بيت‌المقدس" پايتخت فلسطين اشغالي حدود يك ساعت با نفيرممتد رگبار مسلسل در نگراني فرو رفت.   *صداي گلوله باران از قسمت غربي شهر كه به محلات يهودي نشين اختصاص داشت شنيده مي‌شد و همين موضوع حكايت از آن داشت كه به احتمال قوي، ماجرا تنها به درگيري‌هاي رايج ميان جوانان مبارز فلسطين در "بيت‌المقدس شرقي" با نظاميان اشغالگري كه قصد دستگيري آنان را داشتند ختم نمي‌شود. حدود ساعت 21 شب بود كه تمامي رسانه‌هاي خبري جهان،‌اخبار مربوط به يك عمليات استشهادي عليه صهيونيست‌ها در "بيت‌المقدس غربي"‌را به طور مستقيم مخابره كردند. خبرنگاران و تصويربرداران رسانه‌ها زماني به محل اجراي عمليات، يعني محله "كريات موشي" رسيده بودند كه دقايقي از خاموشي آتش مسلسل‌ها مي‌گذشت و تنها چراغ‌هاي سرخ‌ رنگ حدود 50 آمبولانس و ده‌ها خودروي ارتشي و پليسي فضا را رنگين كرده بود و صدها صهيونيست‌ كه انواع يونيفرم‌هاي ارتش، پليس و نيروهاي امدادي را برتن داشتند، در وجب به وجب اين محله با حالتي از اضطراب و تشويش رفت و آمد مي‌كردند. اخبار اوليه از سوي نيروهاي پليس حكايت از آن داشت كه دو مرد مسلح فلسطيني، وارد يك مركز آموزشي صهيونيستي به نام " يشيفات مركاز هراف" شده و با دانش‌آموزان اين مدرسه به صورت مسلحانه درگير شده‌اند. گفته مي‌شد كه يكي از اين دو مهاجم موفق به فرار شده و ديگري در آموزشگاه به قتل رسيده است. ساعاتي بعد پليس رژيم صهيونيستي اعلام كرد كه تعداد مهاجمان به " يشيفات مركاز هراف" تنها يك نفر بوده است كه توسط پليس و يكي از دانش‌آموزان اين مركز آموزشي به قتل رسيده است، اما منابع خبري ديگر تعداد كشته‌شدگان صهيونيست را بين 10 تا 12 نفر اعلام كرده و از مجروح شدن بيش از 40 صهيونيست ديگر خبر مي‌دادند. تنها ساعتي پس از پايان درگيري‌ها در "بيت‌المقدس غربي" نيروهاي رژيم صهيونيستي، خانه‌اي در "بيت‌ لحم" را با اين احتمال كه متعلق به مجري اين عمليات ‌باشد به محاصره خود درآوردند همچنين شبكه 10 تلويزيون رژيم صهيونيستي اعلام كرد كه مجري عمليات يك فلسطيني از ساكنان محله "جبل مكبر" در "بيت‌المقدس شرقي" مي‌باشد. هيچ مقام امنيتي و نظامي صهيونيست در برابر دوربين‌هاي تلويزيوني توضيحي براي اين سوال نداشت كه چگونه يك مرد مسلح فلسطين توانسته است علي‌رغم تدابير شديد امنيتي حاكم بر "بيت‌المقدس غربي"، كه پس از ترور "عماد مغنيه" چندين برابر شده بود به قلب محلات صهيونيست نشين در بيت‌المقدس نفوذ كند و چنين خسارات سنگيني را ايجاد نمايد. در آن روزها، "بيت‌المقدس غربي" به يك شهر نظامي به معناي اخص كلمه تبديل شده بود، خصوصا اين كه آموزشگاه " يشيفات مركاز هراف" از محافظت ويژه‌اي نيز برخوردار بود. آن چه عمق فاجعه را براي دستگاه‌هاي امنيتي و نظامي رژيم صهيونيستي افزايش مي‌داد مقاومت يك ساعته مجري عمليات در برابر دانش‌آموزان و نيروهاي مسلح صهيونيست بود. مرد مسلح فلسطيني پس از ورود به آموزشگاه و به گلوله بستن حاضران در آن، موفق شده بود چندين بار خشاب اسلحه "كلاشينكوف" خود را تعويض نمايد و تخمين زده مي‌شد كه وي تا قبل از شهادتش موفق به شليك 500 تا 600 گلوله شده است. "اسحاق دادون" از دانش‌آموزان مركز آموزشي "يشيفات مركاز هراف" كه بنا به ادعاي رسانه‌هاي صهيونيستي، عامل قتل مجري عمليات مي‌باشد، طي گفت‌وگويي اظهار كرد: "فرد مهاجم كه شلوار جين به پا داشت با مسلسل كلاشينكوف به طرف دانش‌آموزان شليك كرد. من يك بار او را ديدم كه مشغول تيراندازي هوايي بود اماناگهان ناپديد شد. دفعه بعد او را نزديكي در كتابخانه ديدم". فرمانده پليسي "بيت‌المقدس"، ژنرال "آهارون فرانكو" نيز مدعي بود كه مهاجم فلسطين سلاح خود را در يك جبعه كارتوني پنهان كرده بود. تنها صبح روز بعد از اين عمليات بود كه هويت كامل مجري آن توسط رسانه‌هاي به سراسر جهان مخابره شد: جواني 20 ساله از ساكنان "جبل‌المكبر" به نام "علاء هشام ابودهيم". اشغالگران صهيونيست رسما اعلام كردند كه امكان پيشگيري از عمليات اين جوان فلسطيني وجود نداشته است،‌زيرا او هيچ سابقه امنيتي و تروريستي نداشته و مهمتر اين كه داراي "كارت هويت زرد" نيز بوده است. شهروندان داراي اين كارت مي‌توانند به راحتي در تمامي محلات بيت‌المقدس تردد كنند و هيچگونه وابستگي به سازمان‌ها و جريانات ضد امنيتي ندارند و خلاصه كلام اين كه احتمال ايجاد هر گونه تهديدي از جانب آنان عليه صهيونيست‌ها در كم ترين سطح ممكن قرار دارد. در همان شب اجراي عمليات و تنها ساعتي پس از آن، در حالي كه هنوز هيچ گروهي مسووليت اين عمليات را برعهده نگرفته بود، شبكه تلويزيوني "المنار" وابسته به "حزب الله لبنان" اعلام كرد كه گروهي موسوم به "يگان‌هاي احرار الجليل - مجموعه شهيد عماد مغنيه و شهداي غزه" به دنبال يك تماس تلفني با تحريريه اين شبكه تلويزيوني، مسووليت عمليات استشهادي در "بيت‌المقدس غربي" را پذيرفته است. شبكه "المنار" در ابتدا اعلام كرد كه چنين گروهي جديد بوده و تا به حال نامي از آن شنيده نشده است اما به فاصله كمي مشخص شد كه نام اين گروه قبلا در خصوص اجراي عملياتي عليه يك صهيونيست در شهر "حيفا" نيز برده شده است. مدتي بعد، اخبار ديگري نيز از سوابق اين گروه منتشر شد، بر اساس اين اخبار، نام "يگان‌هاي احرار الجليل" براي نخستين بار در سال 2003 ميلادي منتشر شد. در اين سال مسووليت قتل يك نظامي صهيونيست و ربودن يك صهيونيست از اهالي "طبريه" و قتل او توسط اين گروه پذيرفته شد. همچنين يك فلسطيني در حالي كه قصد داشت يك سرباز اسرائيلي را در منطقه "الجليل" به قتل برساند دستگير شد كه وي اعتراف كرد از اعضاي گروه مزبور مي‌باشد. پس از اين تا اوايل سال 2007 هيچ نام و نشاني از "يگان‌هاي احرار الجليل" ديده نشد تا اين كه با عمليات قتل يك شهرك‌نشين صهيونيست و مصادره اسلحه او در يكي از محلات قديمي قدس نام اين گروه بار ديگر در رسانه‌ها منتشر شد. در همين عمليات، يكي از اعضاي اين گروه با نام "احمد الخطيب" نيز به شهادت رسيد. اين گروه در بيانيه‌اي اعلام كرد كه عمليات مذكور را در پاسخ به ترور يكي از رهبران خود به نام "محمد الخطيب" كه در سال 2004، به شهادت رسيده بود به اجرا در آورده است و كماكان به تلاش خود براي اجراي عمليات در منطقه "خط سبز" (مناطق اشغالي سال 1967) ادامه خواهد داد. از اين مقطع تا مارس سال 2008 ميلادي، اين گروه تعدادي عمليات كوچك و پراكنده را به نام خود به ثبت رساند، تا اين كه با عمليات بي‌نظير در " يشيفات مركاز هراف" نام‌ "يگان‌هاي احرار الجليل" به سراسر جهان شناسانده شد. اين بار هدفي كه از سوي گروه موسوم به "يگان‌هاي احرار الجليل - مجموعه شهيد مغنيه و شهداي غزه" انتخاب شده بود اهميت فوق‌العاده‌اي داشت. آموزشگاه "يشيفات مركاز هراف"، يكي از مهمترين واحد هاي آموزشي رژيم صهيونيستي، موسوم به "يشيوا" (با تلفظ عبري "يشيفات") به شمار مي‌آيد. اين آموزشگاه‌ها توسط اولين "خاخام اعظم" دولت جعلي اسرائيل به نام "آبراهام اسحاق هكوهين كوك" در سال 1924 ميلادي تاسيس شد. اين آموزشگاه‌ها كه به دليل تكيه بر متون"تلمود" به "مدارس تلمودي" نيز شهرت دارند وظيفه آموزش صدها دانش‌آموز يهودي از 18 تا 30 سال را برعهده دارند كه تمامي آنان از اعضاي ارتش صهيونيستي به شمار مي‌روند. با مرگ موسس اين آموزشگاه‌ها، رياست آن‌ها برعهده "تسيفي يهودا" قرار گرفت. اين شخص پدر معنوي جنبشي "گوش آمونيم" به شمار مي‌رود كه از تندروترين و موثرترين جريانات افراطي در درون رژيم صهيونيستي مي‌باشد. مدارس فوق‌الذكر مهمترين كانون تربيت رجال سياسي و روحانيون افراطي صهيونيست‌ مي‌باشد كه سياستمداران و روحانيون صهيونيست سرشناسي در آن‌ها آموزش ديده‌اند. برخلاف آن چه در رسانه‌هاي غربي و صهيونيستي تبليغ مي شود كه دانش‌آموزان اين مدرسه را غيرنظاميان تشكيل مي‌دهند، تمامي جوانان مشغول تحصيل در اين مراكز آموزشي داراي آموزش نظامي كامل و مسلح به سلاح گرم هستند و همانطور كه گفته ‌شد مجري عمليات در "بيت‌المقدس غربي" نيز توسط يكي از دانش‌آموزان همين مدرسه و با گلوله كلت كمري به شهادت رسيد. عمليات در مدرسه تلمودي‌"يشيفات مركاز هراف" تنها سه هفته پس از ترور فرمانده بزرگ مقاومت اسلامي لبنان "حاج عماد مغنيه" و كمتر از يك هفته پس از كشتار بي‌رحمانه 130 تن از اهالي غزه كه 30 تن از آنان را زنان و كودكان زير 15 سال تشكيل مي‌دادند انجام گرفت و به لحاظ زمان اجرا، مكان انجام آن و حتي مجري عمليات داراي امتيازات ويژه و خارق‌العاده‌اي بود. هنوز هم مشخص نشده است كه چنين عملياتي با وجود آماده باش كامل تمام ماشين امنيتي و نظامي رژيم صهيونيستي چگونه ميسر شده است و طراحان اصلي آن چه شخص يا اشخاص يا گروه‌هايي بوده‌اند. علي‌رغم آن كه با فشار ايالات متحده بر متحدان خود، بسياري از كشورهاي عربي و اسلامي اين عمليات بي‌نظير را محكوم نمودند، هيچ كس نتوانست جشن و شادي اهالي غزه را پس از انتشار خبر اين عمليات متوقف كرده يا پنهان نمايد. از همه مهمتر آن كه، برافراشته شدن پرچم "حزب‌الله لبنان" در محله زندگي شهيد "علاء ابودهيم" و در هنگام تشييع باشكوه پيكر او، پيامي ترس‌آور براي رژيم صهيونيستي در برداشت. اين رژيم كه در پي ماجراجويي‌هاي خود،‌از بيم انتقام مقاومت اسلامي لبنان در سراسر جهان به وابستگان خود اعلام آماده باش داده بود، كمتر انتظار مي‌كشيد كه در داخل اراضي اشغالي سال 1948 ضربه‌اي دريافت كند و در حقيقت بايد عمليات "بيت‌المقدس غربي" را گشودن جبهه‌اي جديد و دور از انتظار در برابر رژيم صهيونيستي دانست كه نشانه‌هاي بارزي از اتحاد استراتژيك حزب‌الله و مقاومت فلسطين در آن به چشم مي‌خورد، اتحادي كه رژيم صهيونيستي همواره از آن بيم داشت و تمام تلاش خود را براي عدم تحقق آن به كار مي‌گرفت. اينك خون شهيد "علاء هشام ابودهيم" پرچم حزب‌الله را در مناطق اشغالي فلسطين برافراشته است و رژيم صهيونيستي نيز چاره‌اي ندارد جز آن كه تلفات سنگين خود را به پاي هر دو دشمن سرسخت خود يعني مقاومت فلسطين و مقاومت اسلامي لبنان بنويسد و صد البته به اعتراف ژنرال "دودي كوهن" فرمانده پليس رژيم صهيونيستي، در انتظار تعداد بسياري از اين دست عمليات‌ها باشد.

جوابیه مقاله ی نشریه «شهروندامروز»